Hayatta bazen ne kadar uğraşırsak uğraşalım bazı şeyleri değiştiremeyiz. Bir insanın düşüncelerini, geçmişte verdiğimiz kararları veya yaşadığımız bir olayın sonucunu değiştirmek her zaman elimizde değildir.
Yine de çoğu zaman mücadele etmeye devam ederiz. Belki bir gün her şeyin düzeleceğini, insanların değişeceğini veya hayatın istediğimiz noktaya geleceğini düşünürüz.
Ancak zaman geçtikçe önemli bir gerçeği fark ederiz: Her mücadele istediğimiz gibi sonuçlanmaz.
İşte böyle zamanlarda insanın karşısına zor bir soru çıkar.
Kabullenmek mi gerekir, yoksa mücadeleye devam mı etmek?
Bence bu sorunun tek bir cevabı yok. Çünkü bazen devam etmek cesaret isterken bazen de durmak aynı cesareti gerektirir.
Kabullenmek Neden Bu Kadar Zor?
İnsan, emek verdiği şeylerden kolay kolay uzaklaşmak istemez.
Bir ilişkiyi, bir hayali veya yıllardır peşinden gittiği bir hedefi düşünelim. Bütün bunlar zamanımızın, çabamızın ve umutlarımızın bir parçası hâline gelir.
Bu yüzden istediğimiz sonuca ulaşamadığımızda yalnızca başarısızlık hissi yaşamayız. Aynı zamanda verdiğimiz emeğin karşılığını alamadığımızı düşünürüz.
Belki de kabullenmeyi zorlaştıran şey tam olarak budur.
Bir durumun artık eskisi gibi olmayacağını görmek, bazen yaşadığımız olayın kendisinden daha fazla yorabilir.
Ancak gerçekleri görmezden gelmek onları ortadan kaldırmaz.
Bazen hayatın bize sunduğu koşulları değiştiremeyiz. Fakat bu koşullar karşısında nasıl davranacağımıza karar verebiliriz.
Vazgeçmek ile Kabullenmek Aynı Şey mi?
Bence burada önemli bir ayrım var.
Vazgeçmek, bazen bir hedefin peşinden gitmeyi bırakmaktır. Kabullenmek ise içinde bulunduğumuz durumu olduğu gibi görmektir.
İkisi her zaman aynı anlama gelmez.
Örneğin geçmişte yaptığımız bir hatayı düşünelim.
O hatayı geri alamayız. Ne kadar pişman olursak olalım geçmişe dönüp farklı bir karar veremeyiz.
Ancak hatamızı kabul edebilir, sorumluluğunu üstlenebilir ve gelecekte aynı yanlışı yapmamak için çaba gösterebiliriz.
Bu durumda kabullenmek bizi hareketsiz bırakmaz. Aksine, değişim için bir başlangıç noktası oluşturur.
Daha önce yayımladığımız Özür Dilemek Neden Bu Kadar Zor? yazısında da hatalarımızla yüzleşmenin insan ilişkilerindeki önemini ele almıştık.
Çünkü bazen insanın ilerleyebilmesi için önce kendi yanlışlarını görmesi gerekir.
Her Şeyi Kontrol Etmek Zorunda Değiliz
Hayatın en yorucu taraflarından biri, her şeyin bizim istediğimiz gibi ilerlemesini beklemek olabilir.
İnsanların bizi anlamasını isteriz. Emeklerimizin karşılığını görmek, planlarımızın sorunsuz ilerlemesini bekleriz.
Ancak hayat her zaman beklentilerimize uymaz.
Bir insanı değiştirmeye çalışabiliriz ama onun yerine karar veremeyiz. Bir fırsat için elimizden geleni yapabiliriz ama sonucu tamamen kontrol edemeyiz.
Bazen de başkalarının davranışlarını gereğinden fazla düşünerek kendi huzurumuzu bozarız.
Oysa her sorunun çözümü bizim elimizde değil.
Bence insanın bunu kabul etmesi, kendisine yapabileceği en büyük iyiliklerden biri.
Çünkü her şeyi kontrol etmeye çalıştığımızda, değiştiremeyeceğimiz durumlara gereğinden fazla zaman ve enerji harcıyoruz.
Elbette haksızlık karşısında sessiz kalmak zorunda değiliz. Yanlışları düzeltmek için mücadele edebiliriz.
Ancak ne kadar uğraşırsak uğraşalım değiştiremeyeceğimiz şeyler de var.
İşte böyle zamanlarda enerjimizi gerçekten etkili olabileceğimiz alanlara yöneltmek, hayatımızı biraz daha kolaylaştırabilir.
Bazen Durmak da Cesaret İster
Toplumda genellikle mücadele eden insanları takdir ederiz.
Pes etmemeyi, sonuna kadar devam etmeyi ve zorluklar karşısında ayakta kalmayı önemli değerler olarak görürüz.
Bunların hepsi kıymetli.
Ancak bazen mücadele ettiğimiz şeyin bize ne kadar zarar verdiğini fark etmeyiz.
Bir insanın bizi anlaması için defalarca konuşabiliriz. Aynı sorunu çözmek için sürekli farklı yollar deneyebiliriz.
Fakat bütün çabalarımıza rağmen hiçbir şey değişmeyebilir.
İşte böyle zamanlarda kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Devam etmek gerçekten bir şeyi değiştirecek mi, yoksa yalnızca beni daha fazla mı yoracak?
Bazen mücadeleyi sürdürmek doğru karardır. Bazen de kendimize başka bir yol çizmemiz gerekir.
Burada önemli olan, kararımızı korkuyla değil, gerçekleri değerlendirerek vermektir.
Çünkü her şeye rağmen devam etmek her zaman güç göstergesi değildir.
Bazen insan, durması gereken yeri bildiğinde de güçlü davranır.
Geçmişle Yaşamak mı, Geçmişten Öğrenmek mi?
Hepimizin geçmişinde değiştirmek istediği anlar vardır.
Keşke söylemeseydim dediğimiz sözler, farklı davranmak istediğimiz olaylar veya kaçırdığımız fırsatlar…
Bazen yıllar geçse bile aynı anları zihnimizde yeniden yaşarız.
Oysa geçmişte yaşadıklarımızı değiştiremeyiz.
Ancak onlara yüklediğimiz anlamı zamanla yeniden değerlendirebiliriz.
Bir hata bize önemli bir ders verebilir. Yaşadığımız hayal kırıklığı, gelecekte farklı kararlar almamıza yardımcı olabilir.
Geçmişi kabullenmek, onu unutmak anlamına gelmez.
Yaşadıklarımızı inkâr etmeden yolumuza devam edebilmektir.
Daha önce yayımladığımız Herkes Konuşuyor, Peki Kim Dinliyor? yazısında da anlamanın ve dinlemenin değerine değinmiştik.
Belki de bazen başkalarını anlamaya çalıştığımız kadar kendimizi de dinlememiz gerekiyor.
Çünkü insan, kendi duygularını anlamadan hayatında neyi değiştirmek istediğine kolay kolay karar veremiyor.
Kabullenmek Yeni Bir Başlangıç Olabilir
Hayat boyunca birçok kez yeni başlangıçlar yaparız.
Bazen isteyerek, bazen de koşullar bizi buna yönelttiği için.
Her başlangıç büyük kararlarla gelmez. Bazen yalnızca artık değiştiremeyeceğimiz bir konu üzerinde kendimizi yormamaya karar veririz.
Bir beklentimizi gözden geçiririz. Bir hatamızla yüzleşiriz. Başka bir yol denemeye cesaret ederiz.
Bunların hiçbiri kolay olmak zorunda değil.
Ancak önemli olan, her şeyi kontrol edemediğimizi kabul ederken kendi kararlarımızın sorumluluğunu almaktır.
Ben kabullenmenin insanı güçsüzleştirdiğini düşünmüyorum.
Aksine, bazen gerçekleri kabul etmek, insanın kendisi için yapabileceği en doğru şeylerden biridir.
Çünkü hayat her zaman istediğimiz gibi ilerlemeyecek. İnsanlar her zaman beklentilerimizi karşılamayacak. Bazı kararlarımızın sonucunu da değiştiremeyeceğiz.
Yine de önümüzde yeni yollar bulunabilir.
Bazı şeyleri kabullenmek, hayattan vazgeçmek değildir. Bazen hayatımıza devam edebilmek için artık değiştiremeyeceğimiz şeylerle mücadeleyi bırakmamız gerekir.
